Ezels, hulpactie zonder adequate kennis….
In de afgelopen week, op een avond toen ik laat thuiskwam en erg moe was van de hitte, werd het me even te veel om weer twee ezels bij mijn voordeur te zien grazen met hun voorpoot en de achterpoot door een touw van 60cm aan elkaar gebonden. Ze kunnen dan niet goed lopen, het touw snijdt vaak in hun benen. Woedend stapte ik uit de auto en pakte een schaar en een mes en sneed bij beide ezels (met enige angst want ze kunnen bijten als de beste en ze zijn mensen -begrijpelijk – vaak niet goed gezind) de touwen door.
Toevallig gebeurde het de volgende dag vlak bij kantoor weer dat ik twee ezels zo walgelijk geknoopt zag. Dus daar ben ik naar een restaurant gegaan, heb ik een mes gevraagd en hetzelfde gedaan… met trillende knieën hoor want hier kan je alles verwachten als je je met andermans zaken bemoeit. Het wordt me vaak zwart voor de ogen als ik zoiets zie, dus ik kom al in actie voordat ik er goed over heb nagedacht. Toen ik enigszins tot inkeer kwam, dacht ik: “Ik weet eigenlijk te weinig van ezels om te weten of ik ze niet in gevaar heb gebracht, ik belde met een expert…”. “Nee Claudette, dat was geen goede actie… de ezels kunnen elkaar doodvechten en als ze achter elkaar aanrennen, kunnen ze behoorlijk gewelddadig zijn en zo de snelweg oprennen, dus bid maar dat hun baas ze morgen onbeschadigd aantreft. Je had ze een halter om moeten doen en ergens veilig moeten vastzetten waar ze kunnen eten.” ’s Avonds heb ik mijn personeel een paar keer gebeld om de ezels op te sporen en te kijken hoe ze zich gedroegen, gelukkig had ik mazzel. De volgende keer doe ik het beter! Dit had vervelend kunnen aflopen.
Deze 7 kg liefde op mijn arm is een warme last.
Bijen minder is meer…
We hebben 8 van onze bijenvolken weggegeven. Het leek dat onze bijen te weinig voeding hadden. We wisten zeker dat we een goede beslissing hadden genomen toen we de kasten, slechts 6 weken nadat de 8 volken waren verhuisd, inspecteerden en zagen dat alle volken zich hersteld hadden en volop aan het honing maken waren voor de regentijd. Gelukkig nog net op tijd. We zijn heel erg tevreden dat we de beslissing hebben genomen. Alleen weten we niet zeker of de andere 8 volken zo goed zijn terechtgekomen als we hadden ingeschat. Dat gaan we de komende weken voorzichtig uitzoeken.
Vooruitgang
Gambia gaat niet op alle fronten vooruit maar de zijwegen langs de grote, nieuwe weg zijn nu bijna helemaal geteerd vanaf de oude rotonde (Turntable) tot aan Kotu, er zijn nog enkele laatste stukjes die af moeten maar dan kunnen daarna alle ezels, fietsers, brommers van de snelweg af en is er een grote verbetering gekomen. Behalve voor de bomen die hiervoor neergehaald zijn.
Producten
Het is fijn steeds weer te mogen horen van mensen hoe onze producten hen helpen bepaalde aandoeningen de baas te blijven. De AMS-crème blijft een topper die door mensen voor de gekste dingen wordt gebruikt.
Dieren
4 dagen geleden werd er ’s avonds om 23.20 uur op de poort geklopt. De watchman kwam kort erna en zei: “Madam als u niet zoveel te doen hebt, dan kunt u misschien komen kijken naar een heel zieke hond aan de poort.”. Ik vroeg wat de hond voor symptomen had en besloot dat ik handschoenen nodig had… ik onderzocht het zielige hondje dat op de achterbank van de auto lag… het was een ongemakkelijke situatie omdat ik vermoedde dat het hondje Dumb Rabies had. Dat is een vorm van Rabies waardoor de onderkaak van de hond door verlamming openhangt.
Natuurlijk kon het ook een neurologische aandoening zijn dus de test… een bakje water. Hij had al twee dagen niet gegeten en gedronken dus hij zou erge dorst moeten hebben. Zoals ik vermoedde, draaide hij zijn zielige koppie af toen ie water zag…, Hydrofobia (angst voor water) is een van de symptomen van Rabiës.
De volgende morgen zouden ze naar de dierenarts gaan. Ik kwam die dag rond 20.00 uur thuis van kantoor en informeerde naar de hond. Rond 23.00 uur had ik nog steeds niet gehoord en stuurde ik de watchman om de mensen op te zoeken. Ze waren niet gegaan! Geen geld voor transport of de dierenarts. Ik belde met de Abuko dierenarts, om 22.30 uur, het was geen probleem, ze konden komen. Ik gaf benzinegeld en zo konden ze de volgende morgen gaan. Het hondje werd geïsoleerd en moest blijven. De komende 7 dagen zullen we zien of het hondje overlijdt en dan kan Dumb rabiës de oorzaak zijn, of dat het reageert op de behandeling en dan hebben we waarschijnlijk met een andere aandoening te maken. (P.S. Het hondje is op dag 6 overleden, mijn vermoeden lijkt juist. Ze overlijden aan rabiës over het algemeen binnen een week).
De volgende morgen kwam ik op kantoor en zag ik een ezel die vuilnis kwam halen (zijn baasje) met een scrotum dat 5 maal groter was dan normaal. Ik vroeg de afschuwelijke-eigenaar of de ezel naar het ziekenhuis mocht vanwege deze ongelooflijk pijnlijke aandoening, maar dat mocht ie niet. Ik kon niets doen en hoor de belletjes iedere dag door de straat rijden. Ik durf niet te gaan kijken want ik weet niet hoe ik kan helpen. Een dierenarts op de zaak laten komen en afwachten of hij dan langskomt, is duur. Ik heb veel op mijn financiële nek.
Thuisgekomen vind ik niet 1 maar 2 nieuwe honden bij mijn gate. De een is een teefje dat ik vorig jaar 6 weken bij haar thuis heb behandeld omdat ze een enorm gat in haar keel had. Enkele maanden erna zag ik haar steeds op straat. Onlangs zag ik een hondje dat op haar leek, erg vermagerd, smerig en melk in haar borsten. Bianca noemde ik haar omdat ze wit is. Ze blijkt uit huis te zijn gezet, bevallen te zijn van 7 pups die allemaal een voor een dood zijn gegaan.
De ander, Bruno, is een leuke, witte, soort van keeshond/ kleine husky maar dan wit, met een raar oog. Haar blanke baasje denkt dat haar Gambiaanse man/vriend van dieren houdt. Ze heeft een guesthouse gebouwd en weet niet dat het zoontje van haar man, van zijn vader de opdracht krijgt de hond met stenen te bekogelen als ie probeert de compound in te gaan. En dat doet dat jongetje met veel vlijt. Mijn watchman heeft de eigenaar tot rede proberen te brengen maar de man, die Ismaela heet, riep: “Die hond komt de compound niet in, 0% kans!!!” Toen ik hem de volgende morgen daarop aansprak, zei hij: “Ik ben gek op die hond maar hij loopt steeds weg, ik snap er niets van!” Het guesthouse heet NAIS en is in Bijilo. Ik weet niet hoe ik de Nederlandse eigenaresse, die zelden in Gambia is, kan vertellen hoe haar hond eraan toe is en waarom de andere hond dood is. Ik laat Bruno woensdag maar castreren want anders kan ik hem niet levend houden, er zijn altijd loopse teefjes in de buurt en dan vechten de reuen, krijgen ze wonden die onmiddellijke maden oplopen waarna ze op een vreselijke manier aan hun einde komen.
Bianca neem ik dan ook maar mee om te laten steriliseren en vaccineren. Tegen deze ellende is niet op te werken, in een radius van slechts 100 meter om me heen.
De achterbuurhond, Charlie, die we al 7 jaar lang voeden omdat zijn baasje hem laat verhongeren, is plotseling ‘weg’. We vermoeden dat zijn baasje hem heeft vermoord want weglopen doet die hond niet, zelfs niet nadat hij al eens van de 3e verdieping naar beneden is gegooid in onze tuin, de rest zal ik jullie besparen! Wat deze hond heeft meegemaakt in zijn leven, is verschrikkelijk. Ik hoop dat ie dood is zodat ie vrij is en niet meer lijdt.
Ik heb tegenwoordig een bakje met allerlei crèmes en zalven voor de ezels die ik tegenkom met wonden… ik koop ze bij ons op de zaak in en deel ze maar uit in de hoop iets kleins en nuttigs te kunnen doen voor ze… de vliegen op wonden zijn een ramp in dit land in de regentijd.
En dan nog even een vrolijk bericht. Toen ik vorige week, weer veel te laat naar huis reed, zag ik een hysterische menigte op muren zitten, achter auto’s schuilen en met fietswielen en houten platen voor zich. Wel 150 jonge, oude, mannen en vrouwen en veel kinderen.
Toen ik dichterbij kwam zag ik twee mooie maar totaal over-gestimuleerde type honden. Zeer nerveus door al die gillende en rennende mensen die stokken naar het uitstaken enz. Ik stopte mijn auto maar had onvoldoende riemen of eten bij me en de honden waren helemaal doorgedraaid. Ze renden af en toe wel naar me toe, sprongen met hun modderpoten en natte vacht tegen me op maar renden dan weer verder…de massa kwam om me heen staan vragend of ik de eigenaar was. Tegelijkertijd waren ze doodsbang voor de honden en klommen ze met moddere schoenen of blote voeten op mijn auto. De auto vergrendeling deed het alleen als ik alle deuren dichthad maar ik had mijn deur en de achterklep open om ze erin te lokken. Wel 20 jonge jongens stonden tegen mijn auto geperst te schreeuwen en te tieren. Ik belde mijn watchman te komen met eten en riemen en halsbanden. Gelukkig was ik niet ver van huis. Ondertussen had ik alles dat ik mijn auto lag, wasmanden, metalen rails, bijentas, kleding, kleden, mijn gereedschapskist, alles bovenop mijn handtas gezet zodat niemand er zo mee kon wegrennen. Een groot risico maar ’t was ’t een of het ander….Na 30 minuten intensieve pogingen, lukte het ons de auto vrij te krijgen van alle rotjochies en de honden in de auto te krijgen. Ze waren net als wij uitgeput, totaal oververhit, van top tot teen onder de modder…,we hebben de airco aangezet en zijn heel langzaam gaan rijden door de buurt in de hoop dat de honden hun huis konden aangeven als ze het herkenden. Maar toen werd het donker.
Dus hebben we ze mee naar huis genomen, eten en drinken gegeven, schoongemaakt, geborsteld, gerustgesteld. Ik heb ons dierennetwerk natuurlijk onmiddellijk om hulp gevraagd. Myrthe, van Check a Pet, heeft een goed social media netwerk en na de vele foto’s en berichten te hebben rondgestuurd aan wie ik maar kon bedenken, kreeg ik op haar facebook bericht een reactie van iemand die de eigenaar kende. Ze stuurde me zijn nummer. Ik belde hem om 7.20 uit zijn bed. Toen hij kwam, met een chauffeur die net uit de kroeg kwam leek het en een “care taker” die eerst een stokje uit mijn tuin pakte om de bijkeuken waar ze verbleven binnen te gaan. Dat stokje vloog sneller uit zijn hand dan hij het kon zien vliegen. Ik mepte het uit zijn handen en begreep gelijk dat hij geen clue had hoe met honden om te gaan. Maar dat wil niet zeggen dat hij het niet wil leren. Ze waren niet bang, ook niet voor handen en dat zegt wat in Gambia en ze zagen er best goed uit. Enfin, zij konden de honden niet in het harnas krijgen noch aan de riem dus dat hebben Rahim mijn watchman en ik voor hen gedaan, zonder moeite….
Maar die honden waren dus binnen 15 uren terug bij hun baasje en dat lukt lang niet altijd! Dus wij waren er super blij mee.
Inmiddels is er nog veel meer gebeurd. Maar ik houd het even bij deze verhalen…anders wordt het een boekwerk.
